Хрватската писателка и колумнистка Ведрана Рудан повторно го привлече вниманието на јавноста со нов текст кој ја отвора една од најчувствителните теми – животот, болеста и односот со сопствените деца кога човек се соочува со крајна неизвесност.
Во својата колумна, која брзо се прошири меѓу читателите, Рудан зборува за период исполнет со тешки здравствени предизвици и долги престои во болница, опишувајќи ја реалноста без улепшување и без дистанца. Таа пишува за моментите кога секој ден станува борба, а секоја мисла се врти околу телото кое веќе не реагира како порано.
Во центарот на нејзиниот запис е односот со ќерката и синот, кои, како што наведува, се нејзината најголема поддршка. Преку мали, секојдневни сцени – посети во болничка соба, тивки разговори и грижа која не се изговара, таа го прикажува значењето на семејната блискост кога сè друго се урива.
Рудан не се обидува да ја ублажи вистината. Напротив, со препознатлива директност пишува за болката, стравот и физичката исцрпеност, но и за неочекуваните моменти на утеха кои доаѓаат од присуството на најблиските. Во тие мигови, како што опишува, границата меѓу слабоста и љубовта речиси исчезнува.
По излегувањето од болничко лекување, таа се враќа во домот кој одеднаш добива ново значење – мириси, тишина, обични дневни навики и присуството на децата стануваат нешто многу поголемо од рутина. Токму во тие моменти, пишува таа, човек почнува да разбира колку малку е потребно за чувство на припадност.
Но, и покрај кратките светли моменти, текстот завршува со тивка, тешка внатрешна дилема. Во осаменоста по заминувањето на децата, остануваат прашањата без јасен одговор – дали е тоа страв, болка или љубов која станала премногу голема за да се носи без солзи.
Со овој запис, Рудан уште еднаш ја покажува својата препознатлива сурова искреност, отворајќи интимна тема за мајчинството, ранливоста и човечката потреба за блискост во најтешките животни моменти.
