Луис Армстронг е американски џез музичар кој е роден на денешен ден. Иако прво се прославил свирејќи труба, кон крајот на кариерата станал познат како пејач и бил еден од највлијателните џез-музичари. Добил многу признанија, вклучувајќи ја и Греми наградата за најдобра машка вокална изведба за Hello, Dolly! во 1965 година, како и постхумната Греми награда за животно дело во 1972 година. Во 2017 година бил примен во Националната куќа на славните на ритам и блузот.
Армстронг е роден на 4 август 1901 година во Њу Орлеанс, но неговиот датум на раѓање е предмет на расправа. Самиот Армстронг често тврдел дека е роден на 4 јули 1900 година. Дошол до израз во 1920-тите како инвентивен свирач на труба и корнет, Армстронг имал значајно влијание во џезот, при што фокусот на музиката го префрлил од колективна импровизација на соло изведба. Во 1922 година, тој на покана на неговиот ментор Џо „Кинг“ Оливер се преселил во Чикаго за да свири во неговиот бенд. Тој стекнал репутација на „натпревари за свирење“, а за неговата умешност во свирењето разбрал лидерот на бенд, Флечер Хендерсон. Армстронг се преселил во Њујорк, каде што станал истакнат и музички влијателен солист на бендот. Веќе во 1950-тите, тој бил национална музичка икона и редовно се појавувал на радио и телевизиски преноси и во филмови.
Негови најпознати песни се: „What a Wonderful World“, „La Vie en Rose“, „Hello, Dolly!”, „On the Sunny Side of the Street”, „Dream a Little Dream of Me”, „When You’re Smiling” and „When the Saints Go Marching In”. Тој соработувал со Ела Фицџералд и заедно продуцирале три плочи: Ella and Louis (1956), Ella and Louis Again (1957), и Porgy and Bess (1959). Тој исто така глумел во филмови како: Рапсодија во црно и сино (1932), Кабина на небото (1943), Високо друштво (1956), Париски блуз (1961), Човек по име Адам (1966) и Здраво, Доли! (1969).
Во текот на својата кариера станал најголем џез музичар, неоспорен водач на популарната музика на 20. век и една од најголемите фигури во историјата на музиката.
Армстронг го сакале не само поради неговиот трубачки талент, неверојатно чистото и продорно свирење на труба и специфичното рапаво пеење, туку и поради човечката топлина и великодушност, како и поради симпатичната особеност на „големо дете“ кое му се радува на животот и живее за музиката.
