Во последниве години, често се поставува прашањето – зошто се повторуваат истите шеми во љубовните врски?
Зошто, и покрај сите напори, често избираме партнери кои предизвикуваат несигурност или кои не се способни да ја обезбедат посакуваната емоционална врска?
Честопати одговорот е скриен во детството, во односите што се развиле со родителите и околината. Овие први врски стануваат несвесен образец за сите идни врски.
Теорија на приврзаност: Емоционална мапа на врските
Британскиот психијатар Џон Боулби ја развил познатата теорија на приврзаност, според која односот со примарниот старател во детството го обликува стилот на приврзаност што подоцна се повторува во партнерските односи.
Ако детството било обележано со сигурност, разбирање и доследност, постои голема веројатност дека ќе се развие безбеден стил на приврзаност, што овозможува градење стабилни и исполнувачки врски во возрасниот живот.
Меѓутоа, ако овие први врски биле нестабилни, збунувачки или предизвикувале вознемиреност, може да се развие еден од следниве несигурни стилови на приврзаност:
Избегнувачки тип: Луѓето со овој стил избегнуваат емоционална блискост и пренагласуваат независност.
Тие имаат потешкотии да се отворат кон своите партнери, честопати стануваат ладни или дистанцирани, особено кога нивните партнери покажуваат потреба за блискост. Овој стил често е резултат на емоционална недостапност или отфрлање од страна на родителите во детството.
Анксиозен тип: Луѓето со анксиозен стил на приврзаност се плашат од отфрлање и постојано бараат потврда од своите партнери.
Тие стануваат премногу приврзани, што води до зависност во врската. Најчесто, тие пораснале во средина каде што нивните родители биле недоследни, што не им обезбедувало сигурност.
Неорганизиран тип: Нивното однесување во врските е контрадикторно – тие сакаат интимност и се плашат од неа во исто време. Овој стил често се поврзува со траума или занемарување од детството, кога родителите биле непредвидливи или застрашувачки.
Зошто истите шеми се повторуваат во врските?
Искуствата од детството не остануваат само како спомени. Тие стануваат несвесни обрасци што ги регулираат изборите во љубовта.
На пример, лице кое пораснало во семејство каде што морало да „заработи“ љубов, може несвесно да избере партнери кои се емоционално оддалечени, бидејќи таквите врски станале познати и вообичаени.
Затоа, несвесно, се избираат партнери кои потсетуваат на раната семејна динамика, со надеж дека искуствата ќе се повторат и ќе се обидат да ги исправат старите рани.
Како да се прекине овој циклус?
Првиот чекор кон поздрави односи е самопроучување и свесност. Разбирањето на влијанието на детството врз емоционалните и партнерските избори може да го олесни донесувањето подобри одлуки во љубовта.
Чекори за градење поздрави врски:
Препознавање на сопствените шеми: Препознавањето како да се однесувате во врските е клучно. Дали се избегнува интимност? Дали е потребна трајна потврда? Дали лицето се плаши од напуштање?
Учење на емоционална безбедност: Преку психотерапија, можно е да се научи како да се регулираат емоциите и да се обезбеди внатрешна потврда, наместо да се бара исклучиво однадвор.
Избор на емоционално достапни партнери: Кога се препознаваат несвесните обрасци, полесно е да се изберат партнери кои обезбедуваат стабилност, а не оние кои поттикнуваат несигурност.
Психотерапија и личен развој: Терапијата може да помогне во процесот на обработка на траумите од детството, ослободување од нивното влијание и создавање стабилни, здрави односи во возрасниот живот.
Минатото не е судбина
Иако детството нè обликува, не е потребно да ги повторуваме истите грешки.
Самосвеста, посветеноста и правилниот избор на партнер овозможуваат создавање здрави и стабилни врски засновани на љубов, сигурност и меѓусебна поддршка. Клучот е во препознавањето на влијанието на минатите искуства и насочувањето кон позитивни промени.
Фото: Архива
