Една дервишка приказна

Ед­но вре­ме си жи­ве­ел еден нал­бант, бо­жес­твен лу­дак или ју­ро­див, кој на се­кое пре­тен­ци­оз­но наг­ла­су­ва­ње на ви­сти­на­та др­ско од­го­ва­рал: Ја­лан! – де­мек, ла­га е. Ед­наш во ко­вач­ни­ца­та му до­шол еден ја­бан­џи­ја да му го по­ткое ко­њот. И, до­де­ка ко­ва­чот ју­ро­див си ја вр­шел ра­бо­та­та, од бли­ска­та џа­ми­ја се за­чул му­је­зи­нот, кој учел езан (мо­ли­тва). Ју­ро­ди­ви­от ко­вач, ка­ко од топ из­ви­кал: Пу, ја­лан! (Ла­га е!). Из­бе­зу­мен ја­бан­џи­ја­та го уко­рил ве­леј­ќи му: Ако е ла­га, де­дер, ти ка­жи ја ви­сти­на­та. Ко­ва­чот се ка­чил на на­ко­вал­на­та и ја за­пе­ал мо­ли­тва­та со не­ве­ро­ја­тен глас. И на­ед­наш на­ко­вал­на­та се исто­пи­ла под не­го­ви­те но­зе. Ја­бан­џи­ја­та, гле­дај­ќи го тоа, пад­нал по­ко­ле­нум пред ко­ва­чот, ос­ло­ву­вај­ќи го со „про­рок“ и „све­тец“. На тоа ко­ва­чот по­втор­но од­бру­сил: Ја­лан! Ла­га е! Фра­пи­ра­ни­от ту­ѓи­нец го пра­шал: Ка­ко ла­га? – та на­ко­вал­на­та се исто­пи! На тоа ју­ро­ди­ви­от му од­го­во­рил: „Да бе­ше ви­сти­на, не­ма­ше да се исто­пи на­ко­вал­на­та. Ќе се исто­пев јас“. Те­бе ла­га, ме­не ви­сти­на.

 

Leave a Reply