Monday, 23 October 2017

Алхемијата е вистинската теологија

“Зашто душата на секое тело е неговата крв”

и Јас ви ја дадов за жртвеникот за да се молите за душите ваши,

бидејки таа крв ке се помоли место душата”

Левит 17:11

претходно:

Како на небото, така и на земјата

Касиопеја и алхемиската Косоплеја

Значи, во крвта се наоѓа Божјиот бит – душа. Тоа е единствена и вистинска алхемија, која е збор што потекнува од Египетскиот израз el-khem, што означува света крв. Според тоа алхемијата е вистинската теологија која кога е исконска и нерасипана, е потполно прецизна. Во таа математика нема остаток. Затоа сега ке поставиме сосема логична и оправдана метафизичка теза, дека духовното опкружување во кое е зачнат, роден и одгледан Александар Македонски е еднакво со горенаведените сфаќања. Според истото, Олимпија неговата чиста девица мајка која била Аполонова свештеничка – Веста, била и променлив аватар на Пандора (Персефона), Венера – Хестија (Деметра) и Атина, а нејзиниот син, светиот цар-гениј, пријател на народот, Александар, бил аватар на Марс, Аполон и Дионис. За нивното свештенство и поданици, тие биле инкарнирани богови на својата генерација во чии животи постои директна аналогија со горенаведените митови и божествени метаморфози. Бидејки светата крв морала да се зачува, Александар најверојатно ја оженил и својата сестра Роксана. Бидејки целото кралско семејство е зачнато од браќа и сестри, Александар е истобитен со својот татко Филип II, а Роксана (Розана /роза / симболот на Венера) со мајката Олимпија. Сите тие како целина ја делат истата крв, што значи истата душа. Доколку се прекрши крвниот закон, се распаѓа и царството, бидејки таа го оддржува како целина. Понатаму, Персиските (Фарси) и словенските династии, биле достатно крвно поврзани. Персефона во нашите наречја се нарекувала Персијана или како што би се рекло Персијката нарекувана Персијана, бидејки доаѓала од Персија (Иран), со која Аргедската династија постојано разменувала невести. Зборот persiana и до денешен ден се користи во Дубровник како израз за завеса, бидејки Персијките – Персијаните секогаш биле целосно покриени како чесни сестри, монахињи. Импликацијата се состои од тоа дека Александар водел војна со свој близок крвен сродник, а можеби и брат Дариј III, кој бил творецот на градови исто како Каин, градител на места, господар на истите. Александар пак изградил нов град – Александрија и со тоа станал нов прататко зачетник, патријарх.

За да ја разјасниме божествената метаморфоза која со време се манифестирала во животот на илузорните смртници, мораме да го појасниме уште следново. Астролошкиот симбол на Венера е аналоген со алхемискиот симбол на бакарот, метал со сјајна црвена боја (каква што е косата на Венера со бакарно-црвена боја), но чии сјај незапирливо бледнее со делувањето на времето. Така и Пандора (Персефона) се трансформира во двојната божица Веста-Венера (Минерва или Деметра), па се трансформира во воинот Атина, а по смртта накрај се претвара во убиствената вештерка, полудената Медуза, господарката на змиите и љубовница на Хадес која живее во пеколот, за да може повторно да се роди, и се така натаму во круг. Женската метаморфоза ја симболизира тројната божица Хеката, архетип на жена која се отелотворува во секоја девојка и постепено се развива во текот на нејзиниот животен пат преку стадиумите ќерка, жена-мајка, баба. Како ќерка е каприциозна, неразумна и превртлива, како мајка е стрплива, кротка и понизна, но кога е баба станува поим за трансцедентална животна мудрост која се искристализирала низ искуство, радост, страдање, болка, одрекување, жртва и крв. Значи, кога се раѓа жената, таа е девојка која нема менструација и заради тоа е стабилна, но е и прекрасна, дива и избезумена. Како плодна жена таа секогаш е променлива (minja), па затоа се нарекува и Мина, Минерва која трепери помеѓу архетиповите[1] на Венера и Веста, а по менопаузата е потполно стабилна и потполно сигурна, неранлива, леденоладна, пресветла божица на правдата, воинот Атена која се враќа на Олимп, од каде што и паднала на Земјата; Атена Палада, Атена Палас (падната/палата-хрватски). Тоа произлегува и од друг корен, (планета / п-ланета) што означува млад елен, скитничката Венера, која скита и попат плете венец со ѕвездите од срце и од цвеќе, па станува Веста која веќе предвидливо и досадно кружи околу Северницата, за со наредната метаморфоза да стане совршено обележје – самата Северница. Се си доаѓа на своето, сите немири се смируваат со текот на времето, па така и аватарот на нестабилноста – жената од крв и месо. Луѓето се Олимпијци – ѕвезди скитници, но само додека се млади, подоцна се смируваат и стануваат друг вид на богови, не се дотолку безобзирни, посериозни се, имаат изразено чувство на должност и се во некакво расположение на мудреци.

Бидејки и боговите и божиците се подложни на смрт, жената по смртта живее во Адот како Горгона-Медуза се до наредната нејзина инкарнација, и сето тоа се врти во бесконечен круг, како и ротацијата на ѕвездите на небото. Аналогно на тоа, само со полно животно искуство стекнато низ потполниот циклус на метаморфозата, може да сепостигне вештина, знаење, мудрост и сублимација. И Олимпијада (или возвишена) имала три имиња: додека била дете – Поликсена (многустрана како Пандора), после венчањето Мирта (божица на плодноста како Минерва, променливото двојство Веста-Венера) и накрај Стратоника (божествен воин како Атена). Овие симболички аналогии се многу егзактни, и зачудувачки за оние кои немаат увид во исконската теолошка позадина на Аполоново-Дионисијските мистерии чија свештеничка била и Олимпија.

venusСлика 4: Венец со ѕвезди од срце и цвеќе што го плете Венера со своето талкање по ѕвезденото небо

Значи смртната жена е како бакарот чиј сјај бледнее со текот на времето, за на крајот да може да се исчисти. Но тоа што го заматува неговиот сјај, тој бакарен оксид исто така и го зачувува самиот бакар од сквернавање и распаѓање, бидејки тоа е завесата која го заматува увидот и ја чува светата тајна на жената, како и плаштот на свештеничките на Веста. Жената како и мажот живее вечно, а таа вечност се отсликува низ кругот на животот и смртта. Тука можеме да пронајдеме уште една аналогија со ротацијата на Касиопеја околу Северницата, бидејки таа, кога боговите ја подигнале кон небото околу неа ротира половина од времето наопаку, а половина во нормална положба.

Касиопеја и во египетскиот зодијак е поставена како кралица – Дендера, главна, Диндара, односно Тинтара (глава), а била нарекувана и Динара т.е ќерка на сјајот, со прекарите Востоличена и Прекрасна. Нејзиното име на арапски јазик Ruchbah, исто така означува востоличена. Истото значење има и Халдејскиот назив dat еl-cuis. Таа е поставена над арктичкиот круг, веднаш до соѕвездието Цефеј и соѕвездието Овен – предводникот. Таа е невеста, жена на јагнето (библиска референца) која го раѓа царот Овен (предводникот) кој бил Александар каде што е симболизиран со четврата карта од Големата Аркана од Тарот[2] (Император),црвениот цар Овен. Таа владее во небесниот Ерусалим. Во Литванија се нарекува само “ѕвезда” или “девина ѕвезда”. Некои дури ја нарекуваат и Марија Магдалена – жена на Јагнето. Таа е незаобиколна, бидејки се наоѓа во центарот на Млечниот пат, кој во архаичните митови се нарекува стебло на животот. Како што веќе споменавме таа е Косоплетата која ја плете рамната плетенка по која нејзиниот херој се искачува на небото, за да можат да се соединат. Херојот без дамата, значи не може на небото, а хероите кои ги прават тие дела се како Персеј, внуци-јунаци, внуки-јунакињи, унунаки или на Халдејски – Анунаки[3], оние кои од небото се симнале на Земјата.

Како што можеме да увидиме, аналогиите се бесконечни исто каква што е и природата на самата космологија. Кога еднаш ќе се постави точното начело, тоа може да се применува бесконечно, каква што е и Вселената – бесконечна. Понатаму, вселената не е неразбирлива како начело, туку само нејзините еманации се бесконечни и збунувачки за невештото око. Слободно можеме да го интерпретираме Бог, кој се сокрива во природата, како што опасниот примитивен лудак се сокрива позади тостери, возила, таблети или циклотрони. Бог не оди подалеку од хоризонтот на човековото поимање, туку неговите еманации, и затоа единствениот пат на соединување со Бог е спознавањето на принципот, а тој се еманира само навнатре, а никогаш спрема нанадвор. Но тоа е баш спротивниот правец кон кој се движи денешната цивилизација предводена од постулатите на Западната култура која се базира на материјалност.

[1] Психологија и алхемија, Табернакул. Карл Густав Јунг за разлика од Мирча Елијаде (своевиден репрезент на модерната наука за религија) своите архетипови ги црпи од колективното несвесно. (заб. на преведувачот)

[2] Arthur Edward Waite – Key to the Tarot (заб. на преведувачот)

[3] За Анунаките од архаичната Месопотамија види: Black, Jeremy and Green, Anthony: Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia 1992 (заб. на преведувачот)

(продолжува)